H.....o.....M.....M.....E

St. Mathilda

March 14 is the memorial of Saint Mathilda.

Mathilda was born at Engern, Westphalia, Germany, in the year 895. She died at Quedlinburg, March 14, 968.

Saint Matilda is another who shows us the possibility of living in the world and reaching the state of Christian perfection. It's not easy, especially at first, because there are so many delightful distractions that titillate the senses and feed the ego. But when the soul becomes acquainted with God and forms a relationship, it hungers and thirsts for more of His love. Thus, fervent prayer, holy meditation, and reading pious books, are more necessary for those living in the world than for professed religious, because of the continual distractions. Amidst the pomp, hurry, and amusements of a court, Saint Matilda gave herself up to holy contemplation with such earnestness, that though she never neglected any duties, her soul was raised to heaven.

Saint Matilda was daughter of Count Dietric (Theodoric) of Westphalia and Reinhild of Denmark. At a very early age her parents placed her under the care of her grandmother, Maud, abbess of Eufurt monastery, who had renounced the world upon her widowhood. Matilda relished the life of prayer and spiritual reading. Like all young ladies she learned the refined skill of needlework. She remained in the convent until her parents married her to Henry, son of Duke Otto of Saxony, in 909 (some vitae push all the dates for marriage and crowning by several years).

Her husband, named the Fowler, from his fondness for popular sport of hawking, became duke of Saxony at the death of his father, in 912. Upon the death of Conrad I in 919, was chosen king of Germany. He was a pious and victorious prince, and very tender of his subjects. His solicitude in easing their taxes, made them ready to serve their country in his wars at their own cost, though he generously recompensed their zeal after his expeditions, which were always attended with success.

While he by his arms checked the insolence of the Hungarians and Danes, and enlarged his dominions by adding to them Bavaria, Matilda gained domestic victories over her spiritual enemies, more worthy of a Christian, and far greater in the eyes of heaven. She nourished the precious seeds of devotion and humility in her heart by assiduous prayer and meditation; and, not content with the time which the day afforded for these exercises, employed part of the night the same way. The nearer the view was which she took of worldly vanities, the more clearly she discovered their emptiness and dangers and sighed to see men pursue such bubbles to the loss of their souls; for, under a fair outside, they contain nothing but poison and bitterness.

It was her delight to visit and comfort the sick and the afflicted, to serve and instruct the poor, and to show charity to prisoners, procuring their freedom if justice would permit it or easing their suffering by liberal alms. Her husband, edified by her example, concurred with her in every pious undertaking.

After twenty-seven years of marriage, Matilda and Henry were separated by his death in 936. During his last illness, Matilda went to the church to pour forth her soul in prayer for him at the foot of the altar. As soon as she understood, by the tears and cries of the people, that he had expired, she called for a priest that was fasting, to offer the holy sacrifice for his soul; and at the same time cut off the jewels which she wore, and gave them to the priest as a pledge that she renounced from that moment the pomp of the world.

She had three sons (one source says five); Otto, afterwards emperor; Henry, duke of Bavaria who is known as "the Quarrelsome"; and Saint Bruno, archbishop of Cologne. Henry was the better suited to succeed his father, but Otto, the eldest, was elected. Otto was crowned king of Germany in 937. Matilda, in the contest between her two elder sons for the elected crown, favored her middle son, Henry, a fault she expiated by severe afflictions and penance. When Otto (the Great) was elected, she persuaded him to name Henry duke of Bavaria after he had led an unsuccessful revolt.

These two sons conspired to strip her of her dowry, on the unjust charge that she had squandered away the revenues of the state on the poor. This persecution was long and cruel, especially because it came at the hands of her precious sons. She retired to her country home but was later recalled to the court at the insistence of Otto's wife, Edith. The errant princes were reconciled to her and restored her all they had taken. She then became more liberal in her alms than ever.

When Henry again revolted, Otto put down the insurrection in 941 with great cruelty. Matilda censured Henry when he began another revolt against Otto in 953 and for his ruthlessness in suppressing a revolt by his own subjects; at that time she prophesied his imminent death. Yet, the testimony of her son Henry is powerful. He told her: "Oh, my very dear one, in all things you have given us excellent advice: how many times have you changed iniquity to justice."

After Henry's death in 955, she devoted herself to building many churches and four religious houses, including Engern, Pöhlde in Brunswick (where she maintained 3,000 monks), Quedlinburg in Saxony (where she buried her husband), and Nordhausen, where she retired in her later years. When she had finished the buildings, Quedlinburg became her usual retreat. After his victories over the Bohemians and Lombards, Matilda governed the kingdom when Otto went to Rome in 962 to be crowned emperor, which is often regarded as the beginning of the Holy Roman Empire.

During the last of her 32 years of widowhood, Matilda entered one of the convents she had founded at Nordhausen. She applied herself totally to her devotions, and to works of mercy. It was her greatest pleasure to teach the poor and ignorant how to pray, as she had formerly taught her servants. In her last sickness she made her confession to her grandson William, the archbishop of Mentz, who yet died twelve days before her, on his road home. She again made a public confession before the priests and monks of the place, received a second time the last sacraments, and lying on a sackcloth with ashes on her head. Her body remains at Quedlinburg, where she is buried beside her husband. The Benedictines venerate her as one of their oblates.

To find the bliss Matilda found requires foregoing vain pleasures to open precious hours for devotional exercises. Perhaps we can all hasten our journey toward sanctity this Lent by giving up an hour of television daily to spend in prayer or Scripture study or volunteering to help the less fortunate. Time is a most precious commodity; use it wisely.

คุณเคยเห็นคนตาบอดมั้ย

คนตาบอด...ที่เดินไปไหนต่อไหนด้วยกันเป็นคู่
คุณอาจเจอพวกเขาได้ …ในที่ที่มีคนอยู่กันเยอะๆ เช่น ตลาดนัด
พวกเขาไปที่นั่น...
เพราะหวังว่า... คงจะมี คนใจบุญ ไปเดินอยู่ที่นั่นบ้าง
คนสองคน...ที่จับมือกัน
ค่อยๆ เดินกระเถิบไปด้วยกันทีละนิด..ทีละนิด


เพราะต่างคน… ต่างก็มองไม่เห็นอะไรกันทั้งคู่
นอกจากไม้เท้าคนละอันแล้ว...
ในมือพวกเขาถือวิทยุเก่าๆ เครื่องนึง
กับไมค์อีกอีกหนึ่งอัน...ที่ขาดไม่ได้…ก็คือขันอลูมิเนียม
อาวุธสำคัญที่ใช้หากินอยู่ทุกวัน
เราไม่ คุ้นหู กับเพลงที่เขาร้องนักหรอก
แต่ก็ดูว่า…เขาตั้งใจร้องเหลือเกิน
และดูเหมือนเขาก็ หวัง ว่าคุณจะต้องชอบมัน
เราเห็นเขาจับมือกัน
วินาทีนั้น...ทำให้เรานึกถึงอะไรบางอย่าง
ที่เราอาจเคยมองข้ามมา

คุณเคยนึกถึงความรักของ..คนตาบอด..หรือเปล่า
คนตาบอดรักกันได้ยังไงนะ
เพราะคนตาบอด...ไม่เคยรู้เลยว่า...
คนรักของเขา..มีหน้าตาเป็นอย่างไร
คนตาบอด..จะรู้จักก็เพียงจิตใจของคนรักของเขาเท่านั้น
เมื่อเขามีความพอใจกันและกัน
ไม่มีเกียรติยศ... ศักดิ์ศรี...ให้กังวลใจ
เพราะต่างคนก็ต่างไม่มีสิ่งนี้
ต่างคน..ต่างก็ไม่มีเงิน
ตาสองข้าง ปิดสนิท....แต่เปิดใจเข้าหากัน
คนสองคนที่อยู่ด้วยกัน ด้วย "ใจ" ล้วนๆ
ความรัก....ก็เกิดจากตรงนั้น


คนตาบอด พาคนที่เขารัก ไปด้วยกันทุกหนทุกแห่ง
คนตาบอด ไม่เคยกลับบ้านดึก
คนตาบอด ออกจากบ้านพร้อมกัน...และกลับถึงบ้านพร้อมกัน
พวกเขาเคยแยกกันบ้างหรือเปล่านะ....?
คุณรู้หรือเปล่า
คนตาบอด…จับมือของคนที่เขารักไว้ตลอดทั้งวัน
คุณเคยทำอย่างเขาบ้างมั้ย... ?


เรากลับมานึกถึงความรักของคนที่ตาดี
หลายๆ คน มีเกียรติยศ หน้าที่ การงาน ที่ดีเหลือเกิน
หลายๆ คน ทั้งหล่อ ทั้งสวย...ทั้งรวย ทั้งฉลาด
แต่พวกเราหลายๆ คนกลับต้องมาเสียใจเพราะความรัก
หรือว่าพวกเรามองเห็นกัน....เพื่อจะเรียกร้องสิ่งที่เราต้องการให้มากขึ้น....
เอ....พวกเราคาดหวังอะไรจากคนที่เรารัก....มากเกินไปหรือเปล่านะ


อนาคตของคนตาบอด..อยู่ตรงไหนก็ไม่รู้
ดูเหมือนเขาจะ...สงสัยก็เพียงแต่ว่า
วันพรุ่งนี้...จะมีคนใจบุญซักกี่คน
ที่ทำให้พวกเขากลับบ้านด้วยกันอย่างมีความสุข
ตอนที่เรา up spaceนี้อยู่...พวกเขาก็คงนอนหลับกันแล้ว


ขอบคุณตลาดนัด...ที่ทำให้เราเห็นภาพดีๆ ในวันนั้น
เราเชื่อว่า...ครั้งหน้า...ที่คุณเห็นคนตาบอด...ใจของคุณจะเปิดกว้างขึ้น
คุณอาจมองเห็นภาพที่คุณไม่เคยมองเห็น
ไม่ใช่ด้วยตา...แต่เห็นด้วยหัวใจ
เหมือนกับภาพที่เราได้เห็นในวันนั้น
...
...
...

ความรักทำให้คนตาบอด  .....  มีความสุข ต่างหากล่ะ

คนปกติก้อมีความสุขด้วยนั่นแหละ

เค้าบอดแค่ตา แต่ใจไม่ได้บอดไปด้วยนี่หน่า

สับสน..วุ่นวาย...เครียด...หยุด...พัก..(กับใครล่ะ...)

ช่วงนี้อากาศเมืองไทยร้อนมาก

ยิ่งทำให้คนไทยอารมณ์ร้อนมากขึ้น

ตัวเราเองก้อด้วย

ความสับสนวุ่นวายต่างๆนานา ในชีวิต มันชักจะมีมากขึ้นเรื่อยๆแล้วล่ะสิ

อันเก่าก้อยังไม่ได้แก้ แล้วยังมีอันใหม่เข้ามาอีก เฮ้อ..

เหนื่อยจัง ทั้งที่ไม่มีไรทำ แต่ก้อยังรู้สึกเหนื่อย

อยากจะพูดคำนี้ออกมาดังๆ

พูดไปก้อคงไม่มีใครเข้าใจ

(แต่หวังว่าพี่ชายคงเข้าใจนะ)

(( แต่ถ้ามีใครเข้าใจมากกว่านี้ก้อคงดี ))

บางครั้งเราก้อยังไม่เข้าใจตัวเองเลย แล้วจะหวังให้ใครเค้ามาเข้าใจเรา บ้าป่าว

จะเอายังงัยต่อไปกับชีวิตดีนะ

วันพรุ่งนี้ จะมีอีกสักกี่วัน

พรุ่งนี้จะมีรึเปล่า

ทำไมเราถึงเปนคนแบบนี้ก้อไม่รุ้

คิดมากทำไมนักหนา

อยากเกิดเปนคนบางคนจัง

คนที่ไม่คิดอะไร คนที่ไม่รู้สึกอะไร

แต่ว่ามีคนรักเค้ามากมาย

ใครๆต่างก้อรักเค้า

ดีจัง การที่มีคนมารักนี่คงดีเนอะ

ฝากถึง... ทุกคน ที่เคยเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิต

ขอบคุนสำหรับทุกอย่างนะ

ขอโทดด้วยละกันสำหรับสิ่งที่เราทำไป ทั้งที่เราตั้งใจละก้อไม่ได้ตั้งใจ

เรารักพวกคุณนะ

เผื่อว่าไม่มีพรุ่งนี้ให้พูดอีก

อย่างน้อยก้อจะได้ไม่ต้องมาเสียใจภายหลัง ว่ายังไม่ได้บอกพวกคุณ